Het was een gewone woensdagavond. Michiel was wezen judoen van 6 tot 7 en de jongens waren boven aan het computeren. Om ongeveer half negen kwamen ze even naar beneden om iets te drinken. Daarna gauw weer naar boven. Linda heb ik iets over half negen naar bed gebracht. Zo rond kwart voor negen was ik in de keuken een kopje Senseo aan het zetten voor mijzelf (Jeroen zat in Parijs voor zijn werk. Hij had daar een seminar) toen ik een harde knal hoorde. Ik dacht dat de jongens vuurwerk uit het raam gooiden omdat ze al eerder met vuurwerk bezig waren geweest. Ik liep de woonkamer in om ze even toe te spreken toen Peter heel hard eraan kwam rennen. “Michiel is van het dak gevallen”, zei hij. Ik ging buiten kijken en schrok verschrikkelijk. Ik zag dat hij op zijn hoofd gevallen was en hij lag heel stil. Ik dacht op dat moment dat hij al dood was. Gelukkig hoorde ik hem even later snurken. Het was geen normaal gesnurk, maar ik was blij dat ik nog wat hoorde. Peter knielde bij hem neer en heeft zijn hoofd vastgepakt. Er zat erg veel bloed aan de achterkant van zijn hoofd, en Peter zei later: “ Ik heb geprobeerd het bloeden te stoppen.”

Ik heb eerst heel hard “ Chris!” geschreeuwd. Dat is de buurman. Hij was niet thuis maar zijn vrouw, Tjandra, en dochters, Melissa en Cynthia wel. Melissa slaapt achter en die hoorde me schreeuwen. Zij keek naar buiten en zag wat er gebeurd was. Ze heeft toen gauw haar moeder en zus geroepen en zijn hier naartoe gekomen. De buurvrouw twee deuren verder hoorde me ook roepen en kwam ook. Ik heb toen gauw 112 gebeld. De mevrouw van 112 zei dat ze met groot materieel zouden komen. Wat dat inhield merkte ik later; twee ambulances en een paar politieauto’s. Peter had inmiddels ook mond op mondbeademing gedaan. Het ambulance-personeel heeft dankbaar gebruik gemaakt van Peter’s hulp. Hij moest Michiel zijn hoofd goed vast en stil blijven houden. Ik heb hier niet veel van gezien omdat ik druk was met bellen (mijn ouders) en later, toen bleek dat hij mee zou gaan met de ambulance, met spullen pakken.

Toen mijn ouders kwamen, wisten ze niet wat er aan de hand was. Ik had namelijk gezegt dat Michiel van het dak gevallen was, maar dat kon natuurlijk ook het schuurdak zijn en dat hij zijn been gebroken had. Ze schrokken erg toen ze hoorden wat er gebeurd was; Michiel slaapt op zolder en heeft een dakkapel. Hij wilde iets pakken wat op het dakkapel lag, (deden de jongens wel vaker, heb ik begrepen, iets van het dakkapel pakken of er gewoon bovenop zitten) maar het had geregend die dag en het was wat aan het opvriezen. Hierdoor had hij geen grip aan de rand van het dakkapel. Zijn handen zijn weggegleden en toen is Michiel achteruit naar beneden gevallen.

Linda was natuurlijk, toen ze Peter zo overstuur de trap af hoorde rennen, ook naar beneden gekomen. Ze heeft heel stilletjes staan kijken.

Tjandra vroeg me, toen we bijna weg zouden gaan naar het ziekenhuis, of ik geld in mijn portemonnee had. Dat had ik niet en daarom gaf ze me 50 euro mee voor als ik iets nodig zou hebben in het ziekenhuis. Haar mobiel kreeg ik ook want ik wist niet of mijn mobiel opgeladen was.

Michiel moest ook kleren mee, dus die ging ik bij elkaar zoeken. Voor mijzelf heb ik ook maar een nachthemd en een ochtendjas ingepakt want ik had natuurlijk geen idee hoe lang het ging duren.

Door de stress had ik mijn tas met geld en mobiel thuis laten staan. De politie is hem midden in de nacht nog komen brengen naar het ziekenhuis.

Pa is hier thuis gebleven en ma is met mij, in een politieauto, meegegaan naar het AMC.
Ma en ik hebben de nacht in een klein wachtkamertje doorgebracht. We kregen heeeel veel koffie voorgeschoteld en moesten daardoor heeeel veel plassen. Op een gegeven moment zeiden ze dat we bijna naar Michiel toe mochten. Hij moest nog even door de scan. Een paar minuten later kwam er iemand vertellen dat hij gelijk voor een tweede operatie werd weggebracht. Er moest ook een drain aan de andere kant.
Die nacht is mijn broer Jan met Peter nog een poosje bij ons in het ziekenhuis geweest om ons bij te staan en te horen hoe het ging. We hoorden dat er bij ons thuis een bidstond geweest was met Pa, Peter, Jan, Mireille, Peter en Janneke van Herwijnen. Peter vertelde ook in het ziekenhuis dat hij geloofde dat Michiel er weer bovenop zou komen want er was zo voor hem gebeden.
Zij zijn op een gegeven moment weer naar huis gegaan.
Ma en ik mochten begin van de ochtend naar Michiel toe. Hij lag op de achtste verdieping, op de kinder-IC.
Dan zie je daar je ventje liggen aan allemaal infuzen, beademing, verband om zijn hoofd.
Je weet wat je ongeveer gaat zien, maar ik schrok er natuurlijk wel van. We hebben even bij hem gezeten, maar zijn na een poosje in een kamertje gaan zitten (hangen) en hebben even onze ogen dichtgedaan. Een hele nacht wakker zijn valt niet mee.
In de loop van de ochtend kwam er familie en vrienden om ons bij te staan.
Ook kwam er een arts vertellen dat ze als artsen een poos vergaderd hadden en tot het besluit waren gekomen dat ze Michiel nog een keertje wilden opereren omdat de druk in zijn hoofd zo hoog bleef. Omdat hij nog zo jong was durfden ze dat wel aan. Ze zouden zijn schedel lichten om de hersens meer ruimte te geven.
Om een uur of tien ging Michiel weer richting operatiekamer. Jeroen kon hem die derde keer samen met mij begeleiden naar de operatieafdeling, hij kwam namelijk net de afdeling oplopen met twee collega’s die hem van het vliegveld naar het ziekenhuis hadden gereden. 
Thuis zat pa nog steeds met de kinderen. Hij moest donderdagmorgen vroeg een auto terugbrengen naar Huub de Jong. Helga ( vriendin) heeft hier toen een poos gezeten. Ze heeft o.a. de scholen gebeld en nog andere hand- en spandiensten verricht.
Begin van de middag kwamen pa, Tako (broer van Henny), Linda en Peter naar het ziekenhuis. Linda is in het ziekenhuis gebleven tot het eind maar Peter is tussendoor nog weggeweest, teruggekomen met Caroline en haar zoon Erik (vriend van Peter en Michiel) en later weer weggegaan. Hij had er moeite mee om te blijven in het ziekenhuis. Het zien van het ongeluk en de gebeurtenissen daarna was al meer dan genoeg voor hem.
Na de derde operatie was de druk in zijn hoofd nog veel hoger dan na de eerste twee operaties en die druk ging niet meer naar beneden. Laat in de middag hebben we een gesprek gehad met een arts en die zei dat ze een hele poos hadden vergaderd over hoe nu verder en ze hadden besloten als artsen om de behandeling te staken want ze konden niets meer voor Michiel doen. Ze hadden namelijk tijdens de laatste operatie gezien dat een gedeelte van de hersens al was afgestorven.
Het was fijn om zoveel familie en vrienden om ons heen te hebben tijdens zo’n zware periode in je leven.  We moesten beslissingen nemen over o.a. orgaandonatie en wanneer de beademing de eraf ging. Erg moeilijk.
We hebben om Michiel heenstaand een aantal liederen met elkaar gezongen en hem opgedragen aan God, en om Zijn kracht en leiding gebeden.
Tako had een opwekkings-cd in zijn auto, die heeft hij gehaald en die hebben we gedraaid op de cd-speler die boven Michiel zijn hoofd stond.
Die avond was er in de kerk een speciale bidstond voor Michiel.
Na de bidstond, om ongeveer kwart over negen, hebben wij besloten om de beademing eraf te laten halen.
We zijn dicht bij hem gaan zitten zodat we hem aan de konden raken. Hem vasthouden was een beetje moeilijk door alle infuzen die nog aangesloten waren. De verpleging heeft de apparatuur uitgezet en om ongeveer 21.40 uur hebben wij hem aan God terug mogen ( moeten) geven.
Na zijn overlijden zijn we nog regelmatig even bij Michiel geweest om alleen maar te kijken of kusjes te geven en rond 23:00 uur zijn we allemaal naar huis gereden.
Eenmaal thuis werden we rond middernacht wakker gebeld door de politie. Deze vertelde dat Michiel overgebracht zou worden naar de VU voor onderzoek omdat hij geen natuurlijke dood is gestorven. Vrijdagmorgen kregen we bezoek van een paar politieagenten voor sporen-onderzoek op zolder. Dat deden ze wel heel discreet. Een agent zat bij ons beneden zodat we konden vertellen wat er gebeurd was.
Michiel kwam vrijdagavond rond 7 uur thuis. We hebben hem een plaatsje in de woonkamer gegeven zodat hij steeds bij ons was. Gertjan, broer van Jeroen, is huisarts en die had daar een beetje op aangedrongen omdat hij dit wel eens in zijn praktijk had meegemaakt. Zijn ervaring was dat dit beter voor de verwerking is, anders moet je telkens naar het rouwcentrum om je kind te zien.
De dagen die volgden waren erg hectisch, je moet van alles bedenken. Tako en Wouter (broer van Jeroen) zijn wel twee tot drie dagen op zolder geweest achter de computer en telefoon om alle adressen te verzamelen, liturgie uit te typen, rouwkaart tekst op te stellen. En elke dag het huis vol visite, maar dat vonden we niet zo erg. We hadden gelukkig hulp genoeg om koffie te schenken enzo.
De dagen voor de begrafenis kwam de postbode elke dag met zoveel kaarten, dat hij steeds moest aanbellen omdat het teveel was om door de brievenbus te duwen.
Zondagavond de 5^de , toen iedereen weg was, hebben we met zijn vieren de sinterklaascadeautjes die we hadden, aan elkaar gegeven. Jeroen had Peter getrokken en had alleen zijn surprise klaar. Linda had Jeroen en had alles klaar ( bof voor Jeroen) en ik had Michiel. Dat gedicht had ik toevallig op de dag van Michiel zijn val zitten maken. Ik bewaar dit gedicht nu ook zorgvuldig. Peter had Tako en had nog niks klaar. Michiel had oma en had ook nog niks klaar, kwamen we achter. Jeroen en ik hadden ook nog wat losse cadeautje voor de kinderen gekocht die we ook maar gelijk hebben gegeven. O.a. voor Peter en Michiel een mp3-speler. Die van Michiel hebben we maar aan Linda gegeven. Peter kwam er vrij snel achter dat hij het helemaal niet goed deed, dus de mp3-spelers zijn weer teruggebracht. (door opa, die was daar erg blij mee ;-))
Dinsdagavond de 7de hadden we een afscheidsavond in het Comenius College. De avond was door de kinderen met wat leerkrachten in elkaar gezet, erg mooi.
En woensdag de 8ste de begrafenis. Er waren heel veel mensen, de kerk en de begraafplaats waren tsjokkevol. Dat heeft ons wel goed gedaan; zoveel mensen die met ons meeleven.
Na de begrafenis gingen we weer terug naar de kerk zodat mensen ons nog konden condoleren. Dat heeft wel een paar uurtjes geduurd.
Na afloop hebben we bij ons thuis nog wat gegeten met de familie. Mariette ( nichtje) had salades gehaald en klaargezet in de keuken. Broodjes erbij. Dat ging er wel in. Het was inmiddels een uur of vier denk ik.

Het was wel fijn dat de rust weer beetje terug kwam. Er komen gelukkig nog wel regelmatig mensen langs, maar niet meer alle dagen.
Met kerst en oud- en nieuw waren we bij familie. Dat was wel fijn.
Tussen kerst en oud- en nieuw zijn we ook een paar daagjes ertussenuit geweest met Jan, Mireille en de kinderen. We zaten in een bungalowpark tussen Venlo en Roermond in. Lekker om even weg te zijn, maar je neemt je verdriet natuurlijk toch mee. Normaal gesproken zouden Peter, Michiel en Linda heerlijk zijn gaan zwemmen met elkaar. Nu wachtten Peter en Linda tot wij gingen en zaten tussendoor lekker te niksen, tv te kijken of op visite bij Jan en Mireille.
Linda was 11 januari jarig. Dit hebben we gevierd. We waren blij dat ze 12 werd en daar hoort een feestje bij.
Jeroen is aan de gang gegaan met deze website waar we ook een bedankje op zouden zetten. We kregen namelijk in de gaten dat het ondoenlijk was om iedereen die ons een kaartje had gestuurd of ons gecondoleerd had een bedankkaartje te gaan sturen.
Als Jeroen een site zou maken en we zouden iedereen waar we een emailadres van hebben een mail sturen over deze site, zouden we heel veel mensen kunnen bereiken.
Zo bedacht, zo gedaan.